ΜΠΑΜ ΜΕ ΡΟΝΙ???

Δημοσιεύματα από την Ιταλία φέρνουν κοντά στον Ολυμπιακό, εκτός από τον Καμορανέζι, τον Βραζιλιάνο σούπερ σταρ της Μίλαν.

'' ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΧΑΣΟΥΜΕ. ΜΟΝΟ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΟΥΜΕ!!!''

Το παιχνίδι της ζωής τους», κάλεσε τους Ελληνες να κάνουν στο ματς με την Αργεντινή ο Οτο Ρεχάγκελ.

ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΚΥΠΕΛΛΟ;

Η μεγαλύτερη γιορτή του ποδοσφαίρου ξεκίνησε και το <<ΜΗ ΜΟΥ ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΤΑΡΑΤΕ>> ζητάει την άποψη σας. Ψηφίστε λοιπόν για το ποι'ος θα είναι ο μεγάλος νικητής του 19 ου παγκοσμίου κυπέλλου.

Μπάλα: το όπιο των ανδρών

Παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου, η μεγαλύτερη γιορτή της "μπάλας" (μια είναι η "μπάλα"). Για τους δισεκατομμύρια ποδοσφαιρόφιλους του πλανήτη είναι κάτι σαν το Ραμαζάνι για τους Μωαμεθανούς ή το Πάσχα για τους Ορθόδοξους.

Οι φόβοι επιβεβαιώθηκαν

Σε προηγούμενο άρθρο, αναρτημένο σε αυτό τον ιστότοπο, υπήρξε πλήρης ανάλυση ποιος είναι ο πραγματικός φόβος των φίλων του Ολυμπιακού, ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να γίνει νέο μπάσκετ. Η πλειοψηφία των οπαδών του είναι συνειδητοποιημένη και γνωρίζει ότι δεν μπορεί με τους τίτλους να υπογράψει κάποιο συμβόλαιο και για αυτό δεν υπήρξε καμία κατηγορία για την απώλεια του πρωταθλήματος αυτή καθ’ αυτή. Απόδειξη η προσέλευση του κόσμου στο ματς με την ΑΕΚ στο «Γ. Καραϊσκάκης» που έδειξε να «ψήνεται» ακόμα και με τη διαδικασία των πλέι-οφ. Η κυριαρχία που έχει επιβάλλει το ποδοσφαιρικό τμήμα επί μια περίπου 13ετία έχει αποζημιώσει και «μπουκώσει» τους την τάξη των οπαδών σε σημείο να ομολογούν και οι ίδιοι ότι η κατάκτηση τίτλων δεν πρέπει να είναι ο αυτοσκοπός. Το ζητούμενο ήταν πλέον όταν πηγαίνουν στο γήπεδο για να δουν την ομάδα, να νιώθουν ότι πληρώνουν για κάτι το οποίο τους παρέχει όραμα και προοπτική για το μέλλον. Το όραμα μπορεί για κάποιους να χαρακτηριστεί μεγαλομανία αλλά στην πραγματικότητα ήταν και είναι η ανάγκη –όπως είχε εξελιχθεί- να «σπάσει» τα σύνορα της «φτωχής» ελληνικής πραγματικότητας αφού ειδικότερα μετά την κατασκευή του γηπέδου οι απαιτήσεις αυξήθηκαν.

Το παιχνίδι της σχέσης μεταξύ Κόκκαλη-οπαδών χάθηκε εκεί. Ο κόσμος όπως οφείλει να κάνει ζητά και ζητά πάντα το βήμα παραπάνω από την άλλη όμως οι δυνατότητες ή ακόμα και οι διαθέσεις του Προέδρου του Ολυμπιακού έφταναν μέχρι την κυριαρχία στα των συνόρων μας. Αυτή το ξεκαθάρισμα, είχε γίνει μόνο μια φορά στα χρονικά, όταν ο Σωκράτης Κόκκαλης είχε δηλώσει ότι πρώτος στόχος πάντα θα είναι η διατήρηση των σκήπτρων στον ελληνικό χώρο και μετά, αν τύχει και αν «ο άνεμος είναι ούριος» τότε θα «ψαχτούν» και για την ευρωπαϊκή υπέρβαση. Στην υπόθεση όμως υπάρχει ένα μεγάλο «αλλά». Ο Παναθηναϊκός που είναι διαχρονικά ο μεγαλύτερος ανταγωνιστής του για τον τίτλο, κινήθηκε σε διαφορετικούς ρυθμούς σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια στο μεταγραφικό τομέα και οι κινήσεις του ήταν αρκετές ώστε να μπορέσει να ξεκινήσει από την ίδια αφετηρία με τον Ολυμπιακό του Βαλβέρδε. Όμως, από την ομάδα του Βαλβέρδε, έλειπε ο Βαλβέρδε, έλειπε ο Γκαλέτι, έλειπε ο Τζόρτζεβιτς, έλειπε ο Ντουντού (κατά ένα μεγάλο βαθμό), έλειπε ο Μπελούτσι, έλειπε μέχρι και ο Πατσατζόγλου αλλά πιο πολύ έλειψε το κίνητρο και το ενδιαφέρον του Σωκράτη Κόκκαλη. Εν αρχή του Ολυμπιακού ήταν πάντα η σύμπνοια Κόκκαλη και κόσμου. Η μαγιά χάλασε και πλέον η κατάσταση έχει ξεφύγει. Το «εγώ» του επί χρόνια ισχυρού άνδρα της ομάδας έχει πλέον υπερισχύσει αφού η αγάπη κάνει πείσματα και ουσιαστικά θέλει να εκδικηθεί τους οπαδούς για τις συνεχείς αποδοκιμασίες προς το πρόσωπό του. Τους κατηγορεί για αχαριστία. Στο ποδόσφαιρο όμως κρίνεσαι κάθε μέρα και όλα τα παράπονα των «ερυθρόλευκων» οπαδών βγήκαν μαζεμένα.

Και όσο πιο ψηλά έχεις φτάσει, τόσο πιο μεγάλος είναι ο κρότος όταν πέσεις…

Του Παύλου Κουστέρη.

ΟΙ ΨΕΥΤΟΜΑΓΚΕΣ ΑΣ ΣΩΠΑΣΟΥΝ....

Τελικά στην Ελλάδα δεν πρόκειται τίποτα να πάει καλά γιατί ο καθένας κοιτάει να ικανοποιήσει τις δικές του μικροπρέπειες και προσωπικές φιλοδοξίες μηδενίζοντας το έργο του διπλανού του. Όλοι ξέρουν να πουλάνε πρασινοφροσύνη και οπαδιλίκη αγνοώντας τον κόσμο. Έναν κόσμο που αγαπά την ομάδα την στηρίζει τόσα χρόνια με πίκρες και απογοητεύσεις. Ένας κόσμος που βγήκε στους δρόμους και προκάλεσε σεισμό. Έδειξε τι θα πει ψυχή. Και τώρα κάποιοι προσπαθούν να παίξουν μπάλα όχι μέσα στο γήπεδο αλλά στις πλάτες του. Ευτυχώς αυτό που αφουγκράζομαι είναι οτι το κουτόχορτο τελείωσε εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Τέλος σε αυτούς που προσπαθούν να βάλουν φραγή στα όνειρα των οπαδών του Παναθηναϊκού παίζοντας παιχνίδια τακτικής στην πλάτη τους. Χορτάσαμε τόσα χρόνια από ψευτόμαγκες που μέσα από μια φυλλάδα και την ανωνυμία προσπαθούσαν να διχάσουν τον κόσμο του Παναθηναϊκού. Όποιος αγαπάει αυτή την ομάδα και έχει διαφωνίες να βγει με όνομα και επώνυμο και να εκθέσει τις διαφωνίες του. Αλλιώς ας σωπάσει.

Τώρα θα φύγει ο Σάντος;

Η νοοτροπία και διοικητική πολιτική του ΠΑΟΚ ίσως να ενσαρκώνει τον πόθο κάθε ομάδας που είναι δεδομένο ότι τα λεφτά δεν είναι κάποιο σοβαρό όπλο στα χέρια τους, στο πλαίσιο του «πολέμου» του πρωταθλητισμού έναντι των άλλων αντιπάλων του. Η ενασχόληση ανθρώπων με το ποδοσφαιρικό τμήμα που γνωρίζουν άριστα το χώρο του αθλήματος είναι το στοιχείο κλειδί που έχει βοηθήσει τους Θεσσαλονικείς να βγαίνουν χρόνο με το χρόνο στον αφρό και να αποτελεί το σημείο αναφοράς σε σχέση με τους αντιπάλους και ουσιαστικά να ισοσταθμίζει ή να υπερκερνά κιόλας το οικονομικό προβάδισμα των άλλων. Αλήθεια, έχει ο Ολυμπιακός –αφού αυτός ήταν ο άμεσος ανταγωνιστής του στη θέση για το Τσάμπιονς Λιγκ- έναν άνθρωπο όπως τον Ζήση Βρύζα που αν αναλύσουμε τις μεταγραφές που έχουν πραγματοποιηθεί σύμφωνα με τη δική του εισήγηση είναι 100% επιτυχημένες; Από τον Τζόε Μπιζέρα που πρόσφερε ως κάποιου σημείου μέχρι και τον «παρατημένο» Ρικάρντο Βερόν που ήταν αναντικατάστατος μέχρι την έναρξη της φετινής σεζόν. Μάλιστα, μην ξεχνάμε άλλωστε ότι μέχρι και πριν 3-4 αγωνιστικές πριν τη λήξη της Σούπερ Λιγκ, ο ΠΑΟΚ δεν ήταν απίθανο –μαθηματικά και πρακτικά- να αναδειχθεί εκείνος πρωταθλητής. Ο Παναθηναϊκός δαπάνησε περίπου 5 εκ. Ευρώ για να αγοράζει τα δικαιώματα του Σεμπάστιαν Λέτο και δεν θα ήταν υπερβολή να υπολογιστεί ότι μέχρι εκεί ήταν το μπάτζετ όλου του ΠΑΟΚ το καλοκαίρι. Αφήνοντας κατά μέρος τις υποθετικές συγκρίσεις και τα σενάρια, η ΑΕΚ με πάνω-κάτω παρόμοιες οικονομικές δυνατότητες –το καλοκαίρι- δεν κατάφερε να παρουσιάσει τίποτα το αξιομνημόνευτο αγωνιστικά αλλά ούτε ένα στοιχείο που να σκεφτεί κανείς ότι αυτό είναι «σήμα κατατεθέν ΑΕΚ». Ωστόσο, ο Φερνάντο Σάντος το κατάφερε και κάθε χρόνο πετυχαίνει όλο και περισσότερο αν φτιάχνει μια ομάδα με αρχή, μέση, τέλος, θέλω, στόχο, πλάνο.. Με την προσθήκη των Μπρούνο Τσιρίλο και του Μίρκο Σαβίνι μόνο στην άμυνα κατάφερε να αναδειχθεί στην πιο αξιόπιστη οπισθοφυλακή του πρωταθλήματος χωρίς μάλιστα οι δύο προαναφερθέντες να είναι πάντα βασικοί, κυρίως λόγω τραυματισμών. Βέβαια, δεν επιβάλλονται ιδιαίτερες ποδοσφαιρικές γνώσεις για να αντιληφθεί κάποιος ότι η φετινή αμυντική συμπεριφορά του ΠΑΟΚ οφείλεται σε δύο παίκτες, Βίκτορ Βιτόλο και Πάμπλο Γκαρσία. Όλοι ξέρουν τα καλά, όλοι γνωρίζουν τα αρνητικά των δύο αλλά μέσα στις τέσσερις γραμμές καταθέτουν την τελευταία ρανίδα των δυνατοτήτων τους. Εκτός των άλλων, έχουν τον τσαμπουκά, αυτό που ζητούσαν δηλαδή οι οπαδοί του Ολυμπιακού από τους δικούς τους ποδοσφαιριστές, τους «ακριβοθώρητους» Ντούντου και Μαρέσκα (το σύνθημα «εμείς αν παίζαμε θα είχαμε ψυχή») είναι χαρακτηριστικό). Κοιτώντας την επόμενη μέρα, είναι πολύ πιθανό, Φερνάντο Σάντος και ΠΑΟΚ να μην συνεχίσουν μαζί το δρόμο τους αφού ο Πορτογάλος θέλει να του παρασχεθούν τα οικονομικά εχέγγυα ώστε να χτυπήσει πλέον με κάθε όπλο τους αντιπάλους για το πρωτάθλημα ώστε να μην παλεύει με «πέτρες» και οι άλλοι με «πυρηνικά όπλα». Τα θαύματα στο ποδόσφαιρο έχουν και τα όριά τους σε μια μεγάλη πορεία χρόνου. Σε περίπτωση που ο Πορτογάλος αποχωρήσει ο ΠΑΟΚ θα δεχθεί μεγάλο χτύπημα και ίσως κάνει και κάποια βήματα πίσω. Όλα όμως κρίνονται εκ του αποτελέσματος και θα ήταν μάλλον πιο… σοφό να περιμένουμε τη λήξη της περιόδου αφού με την εξασφάλιση της ευκαιρίας των προκριματικών του Τσάμπιονς Λιγκ και ο Φερνάντο Σάντος αλλά και η διοίκηση, θέσουν τη συζήτηση για την ανανέωση του συμβολαίου τους σε άλλη βάση και δεδομένα.

Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΚΟΡΝΕΔΩΝ...

Ναι κύριες και κύριοι παρά την οικονομική κρίση τα ζαχαροπλαστεία του Πειραιά δουλεύουν με φούντες καθ΄πως μεγάλη ζήτηση έχουν οι κορνέδες ένα προσφιλές γλυκό στους φίλους του ολυμπιακού καθώς εκτός από το να το τρώνε αρέσκονται και να το εκτοξεύουν. Προσοχή στο ζάχαρο όμως διότι ο διαβήτης δημιουργεί πολλά προβλήματα υγείας. Άσε που αν μείνει πολλές μέρες στο ψυγείο παγώνει και η ζημιά μπορεί να προκαλέσει σοβαρούς τραυματισμούς. Περαστικά λοιπόν σε όλους και ένα μεγάλο ευχαριστώ στους φίλους του Ολυμπιακού που συμβάλουν στην οικονομική ενίσχυση των Ζαχαροπλαστείων εν μέσω οικονομικής κρίσης.

Κάτι θυμίζει η ιστορία στους «Ολυμπιακούς»

Εντύπωση; Γιατί εντύπωση; Την οργή –ίσως και αγανάκτηση- μπορεί να την καταλάβει ο καθένας αλλά εντύπωση γιατί; Δηλαδή γιατί να προκαλεί εντύπωση σε έναν οπαδό του Ολυμπιακού αυτή η εικόνα της ομάδας τη φετινή χρονιά; Τι παραπάνω έκανε η διοίκηση και η τότε τεχνική ηγεσία του πρώην πρωταθλητή Ελλάδος σε σχέση με τον νυν πρωταθλητή την περίοδο του καλοκαιριού που ομολογουμένως η πορεία της χρονιάς κρίνεται από τη δουλειά μεταξύ Ιουνίου-Αυγούστου με μεταγραφές και προετοιμασία; Απολύτως τίποτα…

Ξεκινώντας από τα προφανή, με μετρημένες κινήσεις –αλλά και δαπανηρές όπως είναι αναμενόμενο σε τέτοιες περιπτώσεις- ο Παναθηναϊκός κατάφερε να ανεβεί επίπεδο τόσο ποιοτικά (Σισέ, Κατσουράνης, Λέτο) όσο και από άποψης προσωπικοτήτων, τομέας που έπασχε τα προηγούμενα χρόνια και ήταν μία από τις –πολλές- αιτίες που έμενε η ομάδα μακριά από τους τίτλους. Αντίθετα, ο Ολυμπιακός την περσινή χρονιά του νταμπλ είχε από τη μέση και μπροστά την εξάδα Πατσατζόγλου, Ντουντού, Μπελούτσι, Γκαλέτι, Λέτο, Ντιόγκο και φέτος δεν αγωνίζεται ούτε ένας από αυτούς για διαφορετικούς λόγους. Όσο για μεταγραφές… Παραμονή του Νταρμπισάιρ, αγορά Μαρέσκα, ελεύθερος ο Ζαϊρί και φυσικά η πιο πετυχημένη μεταγραφή της σεζόν, Όλοφ Μέλμπεργκ. Το τι πρόσφερε ο καθένας φαίνεται από το αποτέλεσμα….

Από πλευράς δουλειάς της τεχνικής ηγεσίας, ο Τιμούρ Κετσπάγια έχασε τελείως το παιχνίδι των αποδυτηρίων και ο Ζίκο το αποτελείωσε. Είναι τουλάχιστον προσβλητικό να ζητάει κανείς ευθύνες από τον Μπόζινταρ Μπάντοβιτς και ο λόγος είναι ανάλογος του… Λυκείου. Πόσες και πόσες φορές καθηγητές δεν έμπαιναν στην τάξη και άρχιζαν την κατήχηση λέγοντας πόσο άτακτοι ήμασταν και τι θα κάνουμε στη ζωή μας; Από το ένα αυτί έμπαινε από το άλλο έβγαινε. Οι περιπτώσεις είναι ανάλογες. Η δικαιολογία ότι ο προπονητής έχει να κάνει με μεγάλα και ώριμα παιδιά είναι αβάσιμη αφού μιλάμε για άνδρες από 20-30 στην πλειοψηφία τους ξένοι που βρέξει-χιονίσει ο μισθός μπαίνει κανονικά στα ταμεία και έχουν λύσει το πρόβλημα της ζωής τους με τη δουλειά ενός έτους. Άρα κίνητρο χρειάζεται και στα παιδιά του Λυκείου αλλά και στους παίκτες του Ολυμπιακού εν προκειμένω... Κανένας προπονητής δεν κατάφερε να εμπνεύσει τις «πριμαντόνες» και πλέον οι προσωπικότητες που ξέρουν τι εστί Ολυμπιακός μέσα στα αποδυτήρια είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Από τη στιγμή που ο Γρηγόρης Γεωργάτος έχει περάσει και από τα δύο στρατόπεδα –και φανατικός οπαδός της ομάδας αλλά και φύσει ηγέτης στα αποδυτήρια- μιλά για πλήρη αναδιοργάνωση σε όλα τα επίπεδα στην ομάδα καθώς έρχονται ακόμα και χειρότερα χρόνια από τα «πέτρινα» τότε πράγματι τα πράγματα είναι σοβαρά. Είναι δύσκολο να θυμηθώ ανάλογες δηλώσεις όταν το 2004 ο Παναθηναϊκός κέρδισε το νταμπλ. Όλοι στον Ολυμπιακό ήξεραν, ότι τα λάθη της σεζόν ήταν μεμονωμένα και πίστευαν ότι είχαν την καλύτερη ομάδα, όπως και αποδείχθηκε στη συνέχεια. Φέτος υπάρχει η αναταραχή και ο αναβρασμός σε όλους τους «φορείς» της ομάδας, εκτός από τη διοίκηση που θα συνεχίσει το καλοκαίρι την τακτική των «ισχνών αγελάδων». Δεν είναι παράλογη η λογική αυτή, αρκεί να τεθούν και ανάλογοι στόχοι.

Στους οπαδούς, υπάρχει η ανησυχία όχι για την απώλεια του τίτλου, αλλά για να μην καταντήσει η ομάδα ποδοσφαίρου σαν το τμήμα μπάσκετ πριν την εποχή Αγγελόπουλων. Συνήθως το ένστικτο των οπαδών δεν πέφτει έξω…

Κουστέρης Παύλος

Ο Μουρίνιο βρήκε κίνητρο…

Ένας άνθρωπος που έχει κατακτήσει Τσάμπιονς Λιγκ με μια μεσαίας δυναμικότητας ομάδα, την Πόρτο, έχει στη συλλογή του το κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου την Πρέμιερ Λιγκ, με την Τσέλσι που είχε να πανηγυρίσει 50 χρόνια τίτλο, έχει πρωτάθλημα Ιταλίας με την «αιώνια» loser της Ιταλίας Ίντερ, τι θέλει από τη ζωή του; Κίνητρα είναι η απάντηση… Κάθε είδους. Από το να βρει την ευκαιρία να απαντήσει στους –πολλούς- επικριτές του αφού αυτή είναι μια αγαπημένη του ασχολία ώστε να περνά τη μέρα του, μέχρι να αποδείξει ότι όντως είναι ο κορυφαίος. Όχι προπονητής… Αυτό είναι γνωστό και το γνωρίζει και το ίδιος. Κορυφαίος στις «μπίζνες» που λέγεται ποδόσφαιρο. Πραγματικά, πως μπορεί να ένιωθε ο Ζοσέ Μουρίνιο, περί ου ο λόγος, βλέποντας τον προηγούμενο μήνα να είναι αφιερωμένος στον Λίονελ Μέσι; Πως θα ένιωθε που του πήρε τη σκυτάλη στα φώτα της δημοσιότητας ο βραχύσωμος Αργεντινός μετά την πολύ μεγάλη πρόκριση που πέτυχε ο ίδιος και η ομάδα του κόντρα στην Τσέλσι; Μάλλον, έμενε αμέτοχος γιατί ήξερε ότι θα έρθει η ευκαιρία του να νικήσει μέσα στον αγωνιστικό χώρο και κατ’ επέκταση να βρεθεί εκ νέου στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Με άλλα λόγια, ο Ζοσέ Μουρίνιο βρήκε το επόμενό του κίνητρο... Να νικήσει τον Μέσι, με αυτόν στον πάγκο και τον 22χρονο μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Για άλλους κίνητρο, άλλος μπορεί να το ονομάσει πρόκληση. Ο Πορτογάλος τεχνικός το κατάφερε κατά το ήμισυ, αφού κέρδισε μια μάχη και απέδειξε με τη νίκη επί της Μπάρτσα με το εντυπωσιακό –βάσει δεδομένων και επιπέδου- 3-1, ότι μπορεί να σταματήσει τον «μάγο» της Μπαρτσελόνα. Πολλοί θα πουν ότι και ο Χίντνγκ όχι μόνο τον σταμάτησε αλλά έπρεπε να προκριθεί στον τελικό με την Τσέλσι πέρυσι και θα τα κατάφερνε αν δεν υπήρχε ο Νορβηγός διαιτητής, Έβρεμπο. Ο Μουρίνιο όμως δεν επέλεξε τον προφανή τρόπο που εφάρμοσε πέρυσι ο Ολλανδός τεχνικός, με «κατενάτσιο» που θα ζήλευε και ο Ερέρα, αλλά με το δικό του… Συνεχές πρέσινγκ ώστε να βγάλει εκτός ρυθμού τον Μέσι, κάλυψη από τους συμπατριώτες του Ζανέτι, Καμπιάσο και τον Βραζιλιάνο, Τιάγκο Μότα ώστε να πάρει όσο το δυνατόν λιγότερες φορές την μπάλα και αν γινόταν αυτό να το κάνει με την εστία στην πλάτη του και όχι κατά μέτωπο. Όλο αυτό και σε συνδυασμό με το γεγονός ότι κατάφερε να πετύχει και τρία γκολ τη στιγμή που πέρυσι, η Τσέλσι πέτυχε ένα με απίστευτο και εκτός αγωνιστικού σχεδίου σουτ ο Εσιέν σε διάρκεια δύο αγώνων, δείχνει ότι αν μη τι άλλο έπαιξε με «fair play» ο πολυνίκης τεχνικός. «Δεν είναι εύκολο να κερδίσεις την Μπαρτσελόνα, όπως δεν είναι εύκολο να αμυνθείς ή να σκοράρεις απέναντι της», τόνισε ο «Special One» και πλέον έχει να τελειώσει τη δουλειά στο Καμπ Νόου. Ωστόσο, για να αποφύγουμε και τον κίνδυνο πλήρης ισοπέδωσης, η Μπαρτσελόνα δεν είναι μόνο Μέσι αλλά είναι και Τσάβι, Ιμπραϊμοβιτς, Γκουαρντιόλα κλπ… Για αυτό το λόγο στην πρόκληση που καλείται ο Μουρίνιο να βγει και πάλι νικητής, αν την πετύχει θα έχει ακόμα μεγαλύτερη αξία.

Κουστέρης Παύλος

Η ΔΥΝΑΣΤΕΙΑ ΘΕΛΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑ

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός λένε και στον Παναθηναϊκό πρέπει να το έχουν πολύ καλά στο μυαλό τους. Πριν ακόμα ξεκινήσουν οι πανηγυρισμοί για μια απόλυτα επιτυχημένη χρονιά θα πρέπει να σχεδιάσουν την επόμενη. Να αφήσουν πίσω τα παχιά λόγια και να μάθουν από τα φετινά λάθη τους. Ο κόσμος απέδειξε την αγάπη του στην ομάδα και την στήριξη του. Αν και πολλές φορές πικράθηκε φέτος με κάποια αποτελέσματα ήταν όμως εκεί να φωνάξει να και στηρίξει τους πάντες.
Οι ομάδες δεν φτιάχνονται με νίκες μόνο, αλλά με κούπες και στην διοίκηση του Παναθηναϊκού πρέπει να το ξέρουν. Άλλωστε υπάρχουν άνθρωποι που το έχουν ζήσει αυτό. Με τους τίτλους φτιάχνεις χαρακτήρα και νοοτροπία νικητή. Θα πρέπει να ξεχάσουν το τι κάνει ο αντίπαλος και να φτιάξουν μια ομάδα με νικητές και ανθρώπους με κίνητρο(βλέπε Σισε).
Θα πρέπει να αφήσουν πίσω τις προσωπικές φιλοδοξίες με κίνητρο το καλό της ομάδας. Να στηρίξουν το τεχνικό επιτελείο που απαρτίζεται από ανθρώπους που έχουν ιδρώσει την φανέλα, ξέρουν τι σημαίνει Παναθηναϊκός και το πως είναι να χάνει ένα ντέρμπι. Να τους δώσουν τα εφόδια έτσι ώστε να δυναμώσει ακόμα περισσότερο η φετινή ομάδα με μεταγραφές ουσίας και προγραμματισμό.
Θα πρέπει οι στόχοι να μπουν νωρίς και θα πρέπει να ξέρουν ότι όλοι θα είναι «εχθροί τους» καθώς όλοι θα θέλουν να νικήσουν τον πρωταθλητή. Κάπως έτσι χτίζονται οι δυναστείες και όχι στα λόγια γιατί η ιστορία έχει αποδείξει πολλές φορές ότι η επιτυχία από την αποτυχία απέχουν μόνο 30 αγωνιστικές.

Καλή αρχή λοιπόν.